De bovenkant van elke ligger is een horizontaal vlak zonder afdak. Regen blijft er staan tot het verdampt, en in elke kleine scheur trekt het naar binnen. Precies daar begint de aantasting, en precies daar kijkt niemand — want vanaf de grond zie je alleen de onderkant.

De tweede plek is de voet van de staanders. Zelfs op paalvoeten spat regenwater van de tegels omhoog tegen het hout, en de onderste centimeters blijven daardoor vochtiger dan de rest. Bij een staander die rechtstreeks in de grond of in beton staat, is dat het punt waar hij ooit breekt.

De rest van een pergola vraagt weinig. Verticale delen drogen na elke bui, en de onderkant van de liggers krijgt zelden regen. Het onderhoud concentreert zich dus op enkele vierkante decimeter — mits je weet welke.

Controleren

jaarlijks in het voorjaar

Kritieke plekken

bovenkant liggers en voet staanders

Behandelen

beits om de 2 tot 5 jaar, of olie jaarlijks

Vergrijzen laten

mag; constructief geen probleem

Klimplanten

hou ze op een apart draadraster

Bevestigingen

twee keer per jaar natrekken

Winter

sneeuw van het dakvlak halen bij een dichte pergola

Eerlijk is eerlijk: een begroeide pergola is precies waarvoor mensen er een zetten, en tegelijk het grootste risico voor het hout. Bladeren houden het hout permanent vochtig, ranken kruipen in elke naad, en snoeien betekent op een ladder tussen je eigen constructie werken. Het is geen reden om het niet te doen — wel om het groen op een apart raster te leiden in plaats van rechtstreeks tegen het hout.